Mobilność wspólnotowa – gra miejska z funduszami UE. Relacja, warsztaty i wnioski

11 czerwca w Warszawie odbyła się wyjątkowa gra miejska „Mobilność Wspólnotowa”, organizowana przez Centrum Unijnych Projektów Transportowych. Wydarzenie połączyło edukację o funduszach europejskich, praktyczne badanie dostępności miasta oraz integrację uczestników reprezentujących różne środowiska.

W grze wzięli udział przedstawiciele administracji państwowej i samorządowej, organizacji pozarządowych, młodzież ze szkół ponadpodstawowych, a także dziennikarze. Dzięki temu spojrzenie na mobilność miejską było wielowymiarowe i oparte na realnych doświadczeniach różnych grup społecznych.

Część terenowa gry

Uczestnicy wcielali się w role audytorów dostępności, rodziców z podwójnym wózkiem, pasażerów o szczególnych potrzebach czy użytkowników transportu „ostatniej mili”. Wykonywali pomiary, analizowali infrastrukturę, nagrywali wywiady z mieszkańcami i wskazywali miejsca, które mogłyby zostać ulepszone dzięki środkom z programu FEnIKS 2021–2027.

Warsztat: Design Thinking – od obserwacji do rekomendacji

Po zakończeniu części terenowej uczestnicy spotkali się na wspólnym warsztacie Design Thinking. W atmosferze pracy zespołowej — przy kawie i ciasteczkach — zespoły przekuwały swoje obserwacje z miasta w konkretne, możliwe do wdrożenia rekomendacje, które mogłyby zostać sfinansowane z Funduszy Europejskich.

Panel Dyskusyjny „Mobilność Przyszłości”

Finałem wydarzenia był panel ekspercki, w którym udział wzięli specjalista od dostępności oraz przedstawicielka miasta Warszawy. Paneliści odnieśli się do postulatów wypracowanych przez uczestników, komentując ich realność, potencjał wdrożenia oraz zgodność z kierunkami rozwoju mobilności w Warszawie i w UE.

Dyskusja pokazała, że mieszkańcy i użytkownicy miasta potrafią trafnie diagnozować problemy i proponować rozwiązania, które są nie tylko praktyczne, ale też zgodne z europejskimi trendami zrównoważonego transportu.

Najważniejsze wnioski z wydarzenia

1. Dostępność to fundament mobilności. Nawet drobne bariery — wysoki krawężnik, brak kontrastu, zbyt mała czcionka — mogą skutecznie wykluczyć część mieszkańców.
2. Informacja musi być inkluzywna. Wielojęzyczne komunikaty, większa czytelność i lepsza nawigacja to realne potrzeby, szczególnie w węzłach przesiadkowych.
3. Transport „ostatniej mili” ma ogromny potencjał. Mieszkańcy są gotowi łączyć metro z rowerem, jeśli infrastruktura będzie wygodna i bezpieczna.
4. Fundusze UE realnie zmieniają miasto. Wiele elementów infrastruktury, które dziś uznajemy za oczywiste, powstało dzięki wsparciu europejskiemu — i nadal mogą być rozwijane.
5. Empatia zmienia perspektywę. Zadania terenowe pokazały, jak różne grupy doświadczają tej samej przestrzeni — i jak ważne jest projektowanie uniwersalne.
6. Współpraca różnych środowisk daje najlepsze efekty. Połączenie wiedzy urzędników, NGO, młodzieży i ekspertów stworzyło unikalną przestrzeń do dialogu i wspólnego myślenia o przyszłości mobilności

Dziękujemy wszystkim uczestnikom, którzy mimo niesprzyjającej aury, dzielnie wykonywali zadania gry, a potem dzielili się swoimi refleksjami.