Wysiąść z transportu byle jakiego – rzecz o ewakuacji

Regulacje i przepisy w polskim prawie dotyczące ewakuacji zawarte są w kilku dokumentach. Niewiele jednak można znaleźć w nich wzmianek o osobach z niepełnosprawnościami – poza ogólnymi stwierdzeniami, że muszą one mieć zapewnioną możliwość ewakuacji lub uratowania w inny sposób. Brak jest w przepisach uwzględnienia specyfiki ewakuacji osób z różnorodnymi potrzebami, która to będzie miała wpływ na takie obszary jak m.in.: sposoby ewakuacji, jej organizacja oraz przekazanie informacji o ewakuacji.

Podczas spotkania zaproszeni goście wskazywali, że brakuje również szczegółowych procedur dotyczących ewakuacji osób ze szczególnymi potrzebami z transportu publicznego. Przedstawiono jednak przykłady rozwiązań zwiększających bezpieczeństwo osób z niepełnosprawnościami podczas ewakuacji z pojazdów transportu publicznego oraz sposoby ewakuacji za pomocą środków technicznych. Poruszona została również tematyka dostępu do informacji o drogach ewakuacji, która powinna uwzględniać ograniczenia sensoryczne osób niewidomych i głuchych. Z powodu zaburzeń percepcji osoby te mają obniżoną możliwość oceny zagrożenia, dlatego też narażone są na większe ryzyko obrażeń i śmierci. Pozyskanie informacji o zagrożeniu, a następnie możliwość szybkiej ewakuacji z budynku czy pojazdu jest problemem, który nie ma jeszcze szczegółowych rozwiązań.

Eksperci wskazywali, że każdy podróżny ma inne potrzeby i dlatego warto najpierw spytać osobę, którą trzeba ewakuować, w jaki sposób to zrobić, żeby jej nie zaszkodzić. Nawet najlepsze procedury zawiodą, gdy nie będą dostosowane do potrzeb.

Zaproszone osoby z niepełnosprawnością – bezpośredni użytkownicy projektowanych rozwiązań – wskazywali, że podstawą skutecznych działań powinny być szerokie konsultacje z bezpośrednio zainteresowanymi grupami społecznymi.

W spotkaniu udział wzięło 70 osób z administracji rządowej i samorządowej oraz beneficjentów Centrum Unijnych Projektów Transportowych