Jak mierzyć wpływ miejskich projektów transportowych realizowanych z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko na środowisko przyrodnicze?

Jednym ze wskaźników przyjętych dla działania 6.1 POIiŚ Rozwój publicznego transportu zbiorowego w miastach jest wskaźnik unikniętej emisji CO2 w wyniku funkcjonowania transportu publicznego. Zgodnie z przyjętą metodologią jednostką miary tego wskaźnika są tony dwutlenku węgla. Ograniczenie emisji jest wynikiem (różnicą) wykorzystania transportu publicznego zamiast transportu samochodowego. Wartość to emisja, która miałaby miejsce w przypadku przejęcia pracy przewozowej z transportu miejskiego (autobusy miejskie, tramwaje, trolejbusy i metro), za dany rok, przez transport samochodowy w tym okresie (mln paskm).

Zgodnie z definicją wskaźnika, wartość obejmuje nie tylko dane dla transportu miejskiego, ale również transport autobusowy pozamiejski. Nie jest jednak możliwe szczegółowe określenie, jak ten wskaźnik kształtuje się dla komunikacji miejskiej, ze względu na ograniczenia metodologiczne.

Z dotychczasowych analiz i badań ewaluacyjnych wynika, iż wskaźnik rodzi wątpliwości metodologiczne – liczba przewiezionych pasażerów przez poszczególne gałęzie transportu w pasażerokilometrach jest wartością nie tyle zmierzoną, co szacowaną przez DG MOVE na podstawie ustalonego algorytmu, dla transportu miejskiego.

W ramach TOB została podjęta dyskusja jak badać wpływ projektów transportowych (zwłaszcza miejskich i aglomeracyjnych) na środowisko przyrodnicze, żeby uzyskać miarodajne wyniki.